Η Χατιτζέ, αν και δεν ήταν η μοναδική αδελφή του Σουλτάνου, ήταν αυτή που βρέθηκε κοντά του, έζησε δίπλα του και παντρεύτηκε τον δια βίου φίλο του. Μάλιστα, θεωρώντας τη Χουρρέμ υπεύθυνη για το θάνατο του Ιμπραήμ, ορκίστηκε εκδίκηση.
Αλλά και η Μαχιντεβράν είχε για πολλούς λόγους τη Χουρρέμ «στο μάτι». Όχι μόνο της πήρε τον άντρα, αλλά ήταν και ο ιθύνων νους στη δολοφονία του γιου της, και τούτο το τελευταίο τη στιγμάτισε σε όλη τη μετέπειτα ζωή της. Και αυτό ήταν το κοινό της σημείο με τη Χατιτζέ. Ποτέ δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων: Η μια του γιου της και η άλλη του άντρα της.
Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΙΜΠΡΑΗΜ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗ ΧΑΤΙΤΖΕ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
Η Χατιτζέ στιγματίζεται από το θάνατο του Ιμπραήμ. Τα επόμενα χρόνια περιφέρεται σαν φάντασμα στα δωμάτια του Τοπ Καπί θεωρώντας υπεύθυνη για την κατάντια της τη Χουρρέμ. Τον αναζητά παντού και ορκίζεται να εκδικηθεί για το θάνατό του. Μόνο έτσι θα ησυχάσει εκείνη αλλά και η ψυχή του Ιμπραήμ.
Η Χατιτζέ, θεωρώντας τη Χουρρέμ ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του άντρα της αλλά και ως γυναίκα που της κατέστρεψε τη ζωή, υπόσχεται να την κάνει να πληρώσει για τη δυστυχία που την υποχρεώνει να βιώνει μένοντας πια άυπνη τα βράδια. Οι τάσεις της είναι αυτοκαταστροφικές. Μάλιστα, δεν διστάζει να παραδεχτεί στην αδελφή της, τη Σαχ, ότι το μοναδικό που την ενδιέφερε ήταν να μη χάσει τον Ιμπραήμ. Μόλις τον έχασε δεν φοβάται τίποτα, ούτε καν για τη ζωή της. Σταδιακά αρχίζει να χάνει τα λογικά της.
Η Χατιτζέ δεν μπόρεσε καθόλου να διαχειριστεί αυτή την απώλεια. Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα της έγινε έμμονη ιδέα η εξολόθρευση της Χουρρέμ. Ζούσε και ανέπνεε για τη στιγμή που θα την έβλεπε στο φέρετρο όπως ακριβώς είδε τον Ιμπραήμ. Ο πόνος άρχισε -πέρα από το νου- να της τρώει και το κορμί. Στην πραγματικότητα, το μόνο που περίμενε ήταν ο θάνατος. Και έτσι έγινε. Πέθανε δύο χρόνια μετά τον άντρα της, μόνη κι έρημη στην Κωνσταντινούπολη, από άγνωστη αιτία.
Στην πραγματικότητα, όμως, είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ποτέ δεν μπόρεσε να συνέλθει από το χαμό του Ιμπραήμ. Κατάθλιψη, τρέλα, δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα... Τελικά, δεν τα κατάφερε. Ο θάνατος την πρόλαβε και την απάλλαξε από τον πόνο!
Η ΧΟΥΡΡΕΜ «ΕΣΒΗΣΕ» ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΤΗΣ!
Το τέλος της Χουρρέμ είναι διαφορετικό. Κατάφερε να φύγει ευτυχισμένη στην αγκαλιά του ανθρώπου που αγάπησε περισσότερο κι από τη ζωή της. Έζησαν μαζί περίπου 38 χρόνια και τελικά τους χώρισε ο θάνατος. Αυτό που έλεγε και ξανάλεγε εκείνη όσο ζούσε, ήταν πως ήθελε να σβήσει στην αγκαλιά του ανθρώπου που αγάπησε τόσο πολύ στη ζωή της, και άπειρες φορές πήγε να πεθάνει για χάρη του.
«Είμαι ήδη νεκρή, Σουλεϊμάν. Αυτό το δηλητήριο μπορεί απλά να τελειώσει τον πόνο μου. Την ηρεμία της ψυχής μου... Έχω μόνο μία επιθυμία από τον Άγιο Θεό μου... Να πεθάνω βλέποντας το πρόσωπό σου. Ήθελα να πεθάνω στη γεμάτη αγάπη αγκαλιά σου με ηρεμία. Σου παραδίδω τα παιδιά μου. Προστάτεψέ τα!», ήταν οι τελευταίες της λέξεις πριν ξεψυχήσει στα 52 της χρόνια.
Ο γιατρός που την εξετάζει αμέσως μετά το κακό, κάνει τη διάγνωση: Έμφραγμα. Ωστόσο, η πραγματική αιτία είναι άλλη. Κάποιος χρησιμοποίησε τις δικές της τακτικές και τη δηλητηρίασε προκαλώντας της έμφραγμα. Οι σπαρακτικές φωνές του Σουλεϊμάν ακόμα αντηχούν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του Τοπ Καπί. Μετά από αυτό ο Σουλτάνος βυθίζεται σε βαθύ πένθος και η κατάθλιψη γίνεται στο εξής η μοναδική σύντροφός του. Για μέρες μένει κλεισμένος στα διαμερίσματά του. Δεν μιλάει σε κανέναν και δεν τρώει. Πολλοί λένε ότι πάσχει από ανορεξία.
Μετά το θάνατό της ο Σουλεϊμάν δίνει εντολή να τη θάψουν σε ένα θολωτό μαυσωλείο (Τουρμπέ), διακοσμημένο με εξαίσια πλακίδια Νικαίας της Βιθυνίας που απεικονίζουν τον Κήπο του Παραδείσου, πιθανώς προς τιμή του ευχάριστου χαρακτήρα της. Άλλωστε, για τον Σουλεϊμάν η Χουρρέμ ήταν πάντοτε ο Παράδεισός του. Στην αγκαλιά της ηρεμούσε και ξεχνούσε κάθε σκοτούρα.
Ήταν τέτοια η αγάπη που της είχε, ώστε έδωσε εντολή μετά το θάνατό της δίπλα στο δικό της το μαυσωλείο να χτιστεί και το δικό του ώστε να ανταμώσουν και πάλι μετά θάνατον. Και τα δύο βρίσκονται στον κήπο του τζαμιού του Σουλεϊμάν, το οποίο χτίστηκε κατά τα πρότυπα της Αγια-Σοφιάς.
ΑΡΡΩΣΤΗ, ΦΤΩΧΗ ΚΑΙ ΜΟΝΗ «ΕΦΥΓΕ» Η ΜΑΧΙΝΤΕΒΡΑΝ
Το πιο τραγικό τέλος, όμως, και από τις τρεις, το υφίσταται η Μαχιντεβράν. Λένε ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα γονιό από το να θάβει το παιδί του. Η Μαχιντεβράν το έζησε κι αυτό. Είδε τον μονάκριβο γιο της να πέφτει νεκρός ύστερα από τα σατανικά και δολοπλόκα σχέδια της Χουρρέμ. Άλλωστε, από τη στιγμή που έφυγε από το Παλάτι για να μείνει μαζί του ήταν και το μοναδικό της στήριγμα, μόνο που το έχασε νωρίς.
Για πολλά χρόνια μετά το θάνατο του Μουσταφά, η Μαχιντεβράν έζησε μια διαταραγμένη ζωή. Δεν κατάφερε ποτέ να το ξεπεράσει. Μετακόμισε στην Μπούρσα, όπου βρίσκεται ο τάφος του γιου της, για να μπορεί να είναι κοντά του και να τον φροντίζει.
Τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη που του είχε. Ωστόσο, από Σουλτάνα μέσα στο Παλάτι και στα πλούτη έμεινε φτωχή και κατατρεγμένη, καθώς δεν είχε δικό της εισόδημα για να συντηρηθεί και χρωστούσε πολλά λεφτά στους τοκογλύφους. Μετά το θάνατο του Σουλεϊμάν, ο γιος του με τη Χουρρέμ και διάδοχος του θρόνου, ο Σελίμ, ήταν αυτός που της στάθηκε όσο κανένας άλλος.
Της έβγαλε μισθό για να μπορέσει να ζήσει και εκείνη επέστρεψε στην Μπούρσα για να φτιάξει ένα μαυσωλείο για το γιο της, που το ανέθεσε στον Σινάν, τον αρχιτέκτονα του Σουλτάνου. Όταν πέθανε κι εκείνη το 1581, 28 χρόνια μετά από εκείνον, ετάφη μαζί με το γιο της.
Πηγή: athensmagazine.gr
Επιμέλεια : Συντακτική Ομάδα Mykonos Ticker
