Πυθαγόρας ο Σάμιος (580 π.Χ. -490 π.Χ.). Γιός του Μνήσαρχου και της Πυθαῒδος εκ του οίκου του Αγκαίου. Σάμιος ποιητής αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας ήταν γιος του Απόλλωνα. Όταν, λέει ο ποιητής, ο Μνήσαρχος ρώτησε την Πυθία για έκβαση εμπορικών του υποθέσεων, πήρε τη απάντηση ότι η έγκυος σύζυγός του Παρθενίς θα γεννήσει γιο του οποίου η σοφία θα ωφελήσει ολόκληρο το ανθρώπινο είδος....
Ο Μνήσαρχος, μετά το χρησμό και τον τοκετό, τη μεν σύζυγό του μετονόμασε σε Πυθαῒδα το δε νεογνό Πυθαγόρα, προς τιμή της Πυθίας.
Ο Πυθαγόρας ήταν μεγάλος μαθηματικός, και φιλόσοφος με μακροχρόνια και ευρύτατη παιδεία. Μαθητής των φιλοσόφων Φερεκύδη, στη Λέσβο, Ερμοδάμαντα στη Σάμο, και Θαλή και Αναξίμανδρου στη Μίλητο. Στην Αίγυπτο (όπου έμεινε 22 χρόνια) έγινε δεκτός από τους ιερείς της Μέμφιδος, της Ηλιούπολης και της Διόσπολης.
Όταν ο βασιλιάς των Περσών Καμβύσης κατέλαβε την Αίγυπτο και διέλυσε την δυναστεία των Φαραώ, ο Πυθαγόρας, με άλλους λόγιους, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, όπου έμεινε 12 χρόνια και συναναστράφηκε με Πέρσες "μάγους" και Χαλδαίους σοφούς.
Αφέθηκε ελεύθερος και γύρισε στη Σάμο σε ηλικία 56 ετών. Πήγε στη Δήλο, στο Ιδαίο Άντρο και στο μαντείο των Δελφών, όπου έμεινε ένα χρόνο και διδάχτηκε πολλά από την ιέρεια Θεμιστόκλεια.
Μετά εγκαταστάθηκε στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας. Εκεί ίδρυσε Σχολή όπου συνέρρεαν μαθητές από όλη την Ελλάδα. Σιγά -σιγά δημιουργήθηκαν παραρτήματα σε πολλές πόλεις της Κάτω Ιταλίας και της Σικελίας.
Για την εισδοχή του στη Σχολή, ο μαθητής έπρεπε να εξεταστεί πολλαπλά: στο ήθος στο νου του, τη συμπεριφορά, την ακεραιότητά του, το σεβασμός του στη φιλία (κάτι που ο Πυθαγόρας θεωρούσε πολύ σημαντικό), και σε άλλα . Όσοι περνούσαν με επιτυχία μαθήτευαν στην πρώτη βαθμίδα, όπου, για 5 έτη ήταν υποχρεωμένοι να ακούνε μόνο χωρίς να μιλούν. Τους ονόμαζαν «Ακουσματικούς» και αποτελούσαν το «Ομακόειο», από το ομού και ακούω.
Για εκατό χρόνια τίποτα δεν είχε γραφτεί για τη διδασκαλία του Πυθαγόρα. Από τις καταγραφές των μεταγενέστερων διασώζονται κάποιες γενικές αρχές της διδασκαλίας του:
«Η ουσία των όντων είναι οι αριθμοί» δίδασκε.
«To Σύμπαν προήλθε εκ του υπάρχοντος χάους δια της μορφής, δηλαδή του μέτρου και της αρμονίας».
«Η ουσία των όντων είναι οι αριθμοί» δίδασκε.
«To Σύμπαν προήλθε εκ του υπάρχοντος χάους δια της μορφής, δηλαδή του μέτρου και της αρμονίας».
Ο Πυθαγόρας πρώτος το ονόμασε «Κόσμο», δηλαδή τάξη.
"Οι αριθμοί, έλεγε, δεν είναι απλά σύμβολα ποσοτικών σχέσεων, αλλά αυτή η ίδια η ουσία του Κόσμου".
Ο Διογένης ο Λαέρτιος γράφει: «Ο Πυθαγόρας εθεώρει αρχή μεν όλων τη μονάδα. Εκ δε της μονάδος την αόριστον δυάδα, από όπου και προέρχονται οι αριθμοί.
Από τους αριθμούς προέρχονται τα σημεία.
Από τα σημεία τα επίπεδα.
Από αυτά τα στερεά, και από αυτά, τα αισθητά σώματα των οποίων τα στοιχεία είναι 4 (πυρ, ύδωρ, γη, αέρας), τα οποία μεταβάλλονται. Με την αλλοίωση όλων αυτών δημιουργείται ο Κόσμος.
Από τους αριθμούς προέρχονται τα σημεία.
Από τα σημεία τα επίπεδα.
Από αυτά τα στερεά, και από αυτά, τα αισθητά σώματα των οποίων τα στοιχεία είναι 4 (πυρ, ύδωρ, γη, αέρας), τα οποία μεταβάλλονται. Με την αλλοίωση όλων αυτών δημιουργείται ο Κόσμος.
Έμψυχος, νοερός, σφαιροειδής, περιέχων εις το μέσον την γην και αυτήν σφαιροειδή και περιοικούμενη».
Ο Πυθαγόρας ήταν εκείνος που οργάνωσε τα πολλαπλάσια των αριθμών με τον Άβακα, αυτό που σήμερα ονομάζουμε Προπαίδεια.
Σύμφωνα με τις επικρατέστερες ερμηνείες, ο κατά Πυθαγόρα συμβολισμός των πρώτων 10 αριθμών έχει ως εξής:
Μονάδα: Πνεύμα, αιθέρας, ενέργεια και δύναμη. Από τη Μονάδα γίνεται το παν. Θεωρείτο ότι είναι το Άναρχο Ων, που όταν εκδηλωθεί ενεργεί σαν δημιουργός δυάδα.
Δυάδα: ‘Υλη, που αποτελείται από Ύδωρ και Γη. Δηλαδή, λέει, ο Θεός είναι διττός (Ουσία αδιαίρετη και ύλη διαιρετή), όπως ακριβώς πίστευαν οι Ορφικοί όταν έλεγαν «ο θεός είναι σύζυγος και η σύζυγος».
Με την προσθήκη μιας μονάδας στη δυάδα ο Κόσμος αποκτά μορφή και δημιουργούνται οι αριθμοί.
Με την προσθήκη μιας μονάδας στη δυάδα ο Κόσμος αποκτά μορφή και δημιουργούνται οι αριθμοί.
Τριάδα: Χρόνος, ως Θεότητα, δηλ. το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ο αριθμός 3 είναι ιερότατος, (αρχή- μέση- τέλος / γέννηση-ζωή- θάνατος/ ενώ η απλούστατη μορφή όντων είναι το τρίγωνο με 3 πλευρές- 3 γωνίες -3 κορυφές- 3 ύψη- 3 διχοτόμους και 3 διαμέσους).
Τετράδα: Χώρος και τάξη του Κόσμου. Ο αριθμός 4 είναι επίσης ιερός και παραπέμπει στη λεγόμενη «τετρακτύ», που είναι το άθροισμα των 4 πρώτων αριθμών(1+2+3+4=10). Σαν ίσο με το 10, είναι το Σύμπαν. Ο Δημιουργός, έλεγε, κατασκεύασε την ψυχή με τις ιδιότητες: της ταυτότητος, της ετερότητος, της στάσης και της κίνησης (τετρακτύς).
Σ αυτήν ορκίζονταν οι μαθητές του Πυθαγόρα και πολλοί συνειρμοί μπορούν να δημιουργηθούν στο νου των μελετητών της.
Σ αυτήν ορκίζονταν οι μαθητές του Πυθαγόρα και πολλοί συνειρμοί μπορούν να δημιουργηθούν στο νου των μελετητών της.
Το 5 συμβολίζει τα 5 στοιχεία: Γη, νερό, αέρα, πυρ και αιθέρα. Ο 5 κρύβει την ασυμμετρία η οποία επικρατεί στη συμμετρία του Κόσμου. Οι αριθμοί 3, 4 και 5 μαζί, είναι ιεροί, θεωρούμενοι ενιαία σαν τριάδα. Την Πυθαγόρεια, την πρώτη τριάδα που επαληθεύει το Πυθαγόρειο θεώρημα. Δηλαδή: 3 εις το τετράγωνο + 4 εις το τετράγωνο ισούται με 5 εις το τετράγωνο (9+16=25).
Το 6, παραπέμπει στα έξι ήδη των έμψυχων όντων: Θεοί, δαίμονες, ήρωες, άνθρωποι, ζώα, φυτά. Και ο 6 είναι ιερός αριθμός, γιατί είναι τέλειος αριθμός, δηλ. το άθροισμα των μερών του μας δίνει πάλι τον αριθμό 6 (6:1=6, 6:2=3, 6:3=2, και 1+2+3=6). Επίσης γιατί είναι το εμβαδόν ενός τριγώνου του οποίου οι πλευρές είναι η ιερή τριάδα (3,4,5), η οποία δίνει και την πρώτη ακέραιη λύση της εξισώσεως που εφαρμόζουμε στο Πυθαγόρειο θεώρημα. (ω εις το τετράγωνο ισούται με χ εις το τετράγωνο + ψ εις το τετράγωνο).
Και, επειδή πολύς λόγος έγινε για το ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ ΘΕΩΡΗΜΑ και το ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ ΟΡΘΟΓΩΝΙΟ ΤΡΙΓΩΝΟ, σε επόμενη δημοσίευση, θα εξηγήσουμε τη φιλοσοφική έννοια την οποία έδινε σε αυτά ο Πυθαγόρας, ώστε να κατανοήσουμε το λόγο για τον οποίο τους απέδιδε αυτή τη σπουδαιότητα και μετά θα συνεχίσουμε με τους αριθμούς....
