Ο εκ Βόλου Μαγνησίας ορμώμενος Πέτρος, είχε γυρίσει σελίδα στο λογαριασμό που χρέωσε σε όλους μας.
Από νεαρός αφισοκολλητής του ΠΑΣΟΚ, όπως λένε οι κακές γλώσσες, κατάφερε να κάνει την Αθήνα αρχικά και στη συνέχεια όλη την Ελλάδα να αλλάξει τρόπο ζωής, να σκέφτεται όλη μέρα κώλους και μουνιά, ακριβά αμάξια, μεταξωτά υφάσματα και χλιδάτα μπαρ. Από το ΚΛΙΚ αρχικά ιδιοκτησίας του πολύ Άρη Τερζόπουλου, συνέχισε με τα Down Town και Nitro να εκπροσωπεί όσα η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ. Και πέτυχε απόλυτα τους στόχους που είχε θέσει με μια μόνο διαφορά. Κανένας τους τελικά δεν αντιπροσώπευε την πραγματική κατάσταση του Έλληνα.
Όπως με τρόπο θλιβερό αποδείχτηκε πως δεν υπήρχαν τα περιθώρια στον Έλληνα να τρώει τα μηνιάτικά του στα μπουζούκια, στη Μύκονο, να ξεκαβλώνει με ακριβές πουτάνες και να μαλακίζεται όλη μέρα χαζεύοντας τα βυζιά των εθνικών μας σταρ. Προφανώς και ο Νεοέλληνας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Σε καμιά περίπτωση. Όμως έχει δικαιολογίες. Από αυτές που στέρεψαν εδώ και καιρό σύσσωμη η πολιτική ηγεσία, ο κύριος Πέτρος, ο κομιστής και πολλοί άλλοι. Αφού ρε Πέτρο ο κόσμος βλέπει τα κολλητιλίκια σου με τους Παπανδρεοσημίτηδες, θα πιστέψει στο τέλος πως αυτά που προβάλεις έχουν λογική βάση; Πέταξε το Simca και πήρε Mercedez, χώρισε τη γυναίκα του και βρήκε μια Ρωσίδα κοντά στις αναλογίες του πρωτοσέλιδου, έμαθε να κάνει clubbing χωρίς δεκάρα στην άκρη, έμαθε χωρίς τύψεις να κυνηγάει τη γυναίκα του πλησίον του, τις φίλες της κόρης του, πέταξε το μπλουζάκι με τη φωτογραφία του Καζαντζίδη και παρήγγειλε κοστούμι Armani.
Μετά την εισαγόμενη από την Ανατολή τρυφηλότητα των ηθών το έγκλημα Κωστόπουλου πλήγωσε ανεπανόρθωτα για τους απαισιόδοξους την αξιοπρέπεια της ελληνικής κοινωνίας. Τις έννοιες του άντρα, της ηθικής, της νοικοκυροσύνης, του σεβασμού, του προτύπου, της δημοσιογραφίας, του πρέπει και δεν πρέπει, όλα αυτά και άλλα τόσα τα έβαλε κάτω και τα τσαλαπάτησε με τον εκχυδαϊσμό που προέβαλλαν τα δημιουργήματά του. Το έγκλημα Κωστόπουλου θα πρέπει να πάρει τη θέση του ανάμεσα σε όλα τα πολιτικά αίσχη της μεταπολίτευσης.
Τώρα ταπεινωμένοι και προδομένοι από τους ίδιους μας τους εαυτούς, με την αξιοπρέπεια μας στα Τάρταρα και με το μέλλον μας υποθηκευμένο, δεν έχουμε την πολυτέλεια ούτε καν να μαζέψουμε σάλιο για να φτύσουμε. Όσοι παίξανε με το μέλλον μας θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Έχουμε ακόμη πολλά ντεμέκ πρότυπα να αποκαθηλώσουμε μέχρι να έρθουμε στα ίσα μας. Μέχρι να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε.
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο Ramnousia στις 5 Οκτωβρίου 2010
