Πληθαίνουν οι απορίες και τα κενά στην υπόθεση Χαϊκάλη. Τα πολιτικά κόμματα όμως ενδιαφέρονται περισσότερο για την εκμετάλλευση παρά για την προστασία των θεσμών........
Προκύπτει δια γυμνού οφθαλμού: αντί να οδεύουμε προς τη διαλεύκανση της υπόθεσης Χαϊκάλη,
πληθαίνουν οι απορίες, διευρύνονται τα κενά και προκύπτουν αντιφάσεις
στις ενέργειες που έγιναν η παραλήφθηκαν σε κρίσιμες φάσεις.
Την ίδια
στιγμή τα πολιτικά κόμματα ενδιαφέρονται περισσότερο για την
εκμετάλλευση αυτής της υπόθεσης για λογαριασμό τους και εις βάρος των
αντιπάλων τους και όχι για την προστασία των θεσμών και του κύρους της
πολιτικής με το απόλυτο ξεκαθάρισμα των πραγματικών περιστατικών και των
ρόλων που είχαν τα πρόσωπα σε αυτό το δυσώδες παρασκήνιο που εκφυλίζει
τον πυρήνα της Δημοκρατίας ακριβώς επειδή αφορά τον ναό της: το Κοινοβούλιο.
Τα
πολιτικά κόμματα ενδιαφέρονται περισσότερο για την εκμετάλλευση αυτής
της υπόθεσης για λογαριασμό τους και εις βάρος του αν αντιπάλους τους
και όχι για την προστασία των θεσμών και του κύρους της πολιτικής.
Ας
προσπαθήσουμε να βάλουμε σε μια σειρά όσο γίνεται, τα απίστευτα που
εξελίσσονται τις τελευταίες ημέρες στην εσωτερική πολιτική σκηνή- την
ώρα που η χώρα βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς το αδιέξοδο στη σχέση της με τους Ευρωπαίους τον επόμενο Φεβρουάριο - αλλά γι αυτό κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται.
Πρώτο: η υποκρισία
Όσα
συμβαίνουν αυτή την περίοδο δεν είναι πρωτοφανή όπως ισχυρίζονται
κάποιοι. Αν ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν θα βρούμε ίδιες και
χειρότερες ιστορίες. Πχ την «φωτογραφία» του Μητσοτάκη με τους Ναζί το
1989, τις κασέτες του Κοσκωτά και του Τόμπρα, πριν από τις εκλογές του
1989, τους κοριούς του Μαυρίκη το 1993 - αλλά και όσα χρησιμοποιήθηκαν
κατά του Καραμανλή πριν από τις εκλογές του 2009.
Συνεπώς το
πολιτικό σύστημα απλώς επαναλαμβάνει το αμαρτωλό παρελθόν του και
συνιστά υποκρισία – που εξοργίζει- να κάνουν τους ανήξερους ή τους
ενοχλημένους ακόμη και όσοι είχαν συμμετάσχει παλαιότερα στην εξαχρείωση
των πολιτικών ηθών και τη μετατροπή της πολιτικής κονίστρας σε βούρκο.
Αυτό αφορά και κόμματα και πρόσωπα.
Δεύτερο: οι ακατανόητες ενέργειες
Κάποιες
ενέργειες γύρω από αυτή την υπόθεση δείχνουν ακατανόητες και πάντως
χρειάζονται εξηγήσεις. Πριν από όλα αποτελεί αντικείμενο ερωτήματος που
αναζητά πειστική απάντηση ότι η πρώτη ψηφοφορία για εκλογή προέδρου
έγινε στη σκιά της υπόθεσης Χαϊκάλη και απλώς ουδείς το γνώριζε.
Δηλαδή
τη στιγμή που οι βουλευτές ψήφιζαν, οι αρμόδιες αρχές είχαν υπόψη τους
ότι μπορεί να βρίσκεται σε εξέλιξη υπόθεση δωροδοκίας ενός από αυτούς. Αλλά ουδείς έκανε ό,τι χρειάζεται ακόμη και για να αναβληθεί η ψηφοφορία έως τη διαλεύκανση της υπόθεσης.
Για
να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο: ο Πρωθυπουργός – ή έστω η κυβέρνηση δια
των δυο αρμοδίων υπουργών – γνώριζε ότι εκτυλίσσεται αυτή η υπόθεση
προτού γίνει γνωστή; Τι νόημα έχει η πρωτοβουλία του να υποβάλει μήνυση
στον βουλευτή Χαϊκάλη, κρίνοντας ότι όσα είπε από τηλεοράσεως τον
θίγουν;
Η δουλειά του επικεφαλής της Εκτελεστικής Εξουσίας είναι να
δημιουργήσει προϋποθέσεις για να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση και να
τηρήσει τις δέουσες αποστάσεις από την έρευνα και όχι να σπεύσει σε
κινήσεις εντυπωσιασμού που θα τον εκθέσουν αν αποδειχθεί ότι όσα λέει ο
Χαϊκάλης έχουν βάση.
Πόσο διευκολύνονται οι κινήσεις της Δικαιοσύνης
όταν ο Πρωθυπουργός ζητάει τη δίωξη του κρισιμότερου παράγοντα αυτής της
υπόθεσης ; Γιατί δεν περίμενε να ολοκληρωθεί η έρευνα τουλάχιστον;
Στον
ίδιο κατάλογο αποριών εντάσσονται και αυτές που εγείρει η σπουδή της
εισαγγελικής αρχής να αναζητεί πώς έφτασε στα μέσα ενημέρωσης το
περιεχόμενο των περιβόητων μαγνητοφωνήσεων, η έστω ενός μέρους τους.
Με
αυτόν τον τρόπο τίθεται ξανά υπό αμφισβήτηση η αυτονόητη δραστηριότητα
των μέσων ενημέρωσης να αναζητούν πληροφορίες και υλικό που συμβάλουν
στην ενημέρωση της κοινής γνώμης - όπως είναι η αποστολή τους. Δηλαδή
αντί η προσπάθεια να είναι εστιασμένη αποκλειστικά στην ουσία της
υπόθεσης και τη πλήρη διαλεύκανση της αναζητούνται... ένοχοι για την
μεταφορά πληροφοριών - που είναι απολύτως ακριβείς – στους πολίτες.
Πόσο
διευκολύνονται οι κινήσεις της Δικαιοσύνης όταν ο Πρωθυπουργός ζητάει
τη δίωξη του κρισιμότερου παράγοντα αυτής της υπόθεσης;
Τρίτο: τα κόμματα και η αλήθεια
Αυτό
που ενδιαφέρει τον πολίτη για την υπόθεση Χαϊκάλη είναι να μάθει την
αλήθεια. Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνο ενώπιον της Δικαιοσύνης. Είναι
στην αποκλειστική της αρμοδιότητα να εξετάσει τα πραγματικά περιστατικά
και να αποφανθεί για ό,τι συνέβη.
Συνεπώς όσοι σπεύδουν να
ρίξουν την ευθύνη στον οποιονδήποτε, δημιουργούν υπόνοια ότι θέλουν να
υποβαθμίσουν την αξία της δικαστικής διερεύνησης - ή και να
προκαταλάβουν τα συμπεράσματά της. Γιατί τα κόμματα προσπαθούν να
μεταφέρουν την ευθύνη στον αντίπαλο τους, πρώτου αποφανθεί η Δικαιοσύνη;
Για
παράδειγμα, χωρίς κανένα στοιχείο η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία
Βούλτεψη αποφαίνεται ότι «πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο Τσίπρας». Ενώ το
δικό της κόμμα τελεί υπό κατηγορία σε αυτή την υπόθεση- χωρίς να έχει
αποδειχθεί τίποτε προς το παρόν είναι αλήθεια- προκαταλαμβάνει την
έρευνα χρεώνοντας στον ΣΥΡΙΖΑ την ευθύνη.
Από τη άλλη εντελώς αβασάνιστα
ο Τσίπρας αποφαίνεται οι «ο Χαϊκάλης έκανε το καθήκον του»- μπαίνοντας
στο κάδρο μια υπόθεσης που έδειχνε να εκτυλίσσεται αποκλειστικά στο
χώρο της Δεξιάς. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Σαμαράς και ο Καμμένος βγήκαν από
την ίδια κομματική μήτρα.
Τέταρτο: οι πρακτικές της λάσπης
Στην
έννομη τάξη της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας ο καταγγέλλων φέρει το
βάρος της απόδειξης της καταγγελίας του: αν το καταφέρει δικαιώνεται αν
όχι γίνεται καταγέλαστος και τιμωρείται. Αλλά αυτή η διαδικασία
διεκπεραιώνεται πρωτίστως ενώπιον των ανακριτών και των εισαγγελέων, με
βάση το υλικό που προβλέπει ο νόμος. Όχι με συνεντεύξεις τύπου, με
διαρροές πληροφοριών, με πολιτικές παρεμβάσεις, με κομματικές
αντεγκλήσεις και με ισχυρισμούς χωρίς τεκμήρια, ή με συλλογισμούς χωρίς
συνοχή.
Οσοι έχουν να συνεισφέρουν κάτι σε αυτή την υπόθεση
οφείλουν να προσέλθουν στα ανακριτικά γραφεία και όχι να ενοχοποιούν
πρόσωπα χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο ή ένδειξη. Αυτό το τελευταίο
έκαναν οι δυο βουλευτές που έσπευσαν να συνδέσουν με την υπόθεση Χαϊκάλη
όσους συναδέλφους τους ψήφισαν υπέρ του προέδρου, αλλά δεν είχαν
ψηφίσει υπέρ του προϋπολογισμού και να τους ζητήσουν να... απόσχουν από
την επομένη ψηφοφορία, ρίχνοντας πάνω τους τη σκιά της κατευθυνόμενης
ψήφου.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι σε
αυτές τις περιπτώσεις το κακό που μας βρίσκει είναι πολύ χειρότερο ακόμη
και από αυτό που περιμέναμε
Επ αυτού αδίκησαν τον εαυτό τους οι
εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ που δεν πήραν θέση σ' αυτή την αποτροπιαστική
πρακτική . Και θα συνεχίζουν να το κάνουν όσο δεν δεσμεύονται ότι δεν θα
τους συμπεριλάβουν στα ψηφοδέλτιά τους, όπως υποδειξε ο αδέκαστος
Μανόλης Γλέζος. Οι σοφιστείες τύπου «δεν θα μας κάνουν υποδείξεις ποιους
θα βάλουμε στα ψηφοδέλτια» είναι αστείες. Κανείς δεν τους λέει ποιους
να βάλουν, αλλά είναι ολοφάνερο ποιους δεν πρέπει να βάλουν -
διαφορετικά θα κινήσουν υπόνοιες για συμμετοχή τους στην αθλιότητα.
Πέμπτο: ο αποπροσανατολισμός
Όσα
εκτυλίσσονται όχι μόνο γύρω από την όζουσα υπόθεση των χρηματισμών,
αλλά και γενικότερα από την προεδρική εκλογή, συμβάλλουν στον
αποπροσανατολισμό από το μείζον πρόβλημα της χώρας αυτή την περίοδο: την
παρουσία της στη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ και το Συμβούλιο Κορυφής
του προσεχούς Φεβρουαρίου - με όποιον υπουργό Οικονομικών και όποιον
πρωθυπουργό αντιστοίχως έχει εκείνη τη στιγμή.
Σ' αυτές τις
συνεδριάσεις πρέπει να δώσει την οριστική απάντηση στα ζητήματα που δεν
επέτρεψαν στην τρόικα να ολοκληρώσει την τελευταία αξιολόγηση: κάλυψη
δημοσιονομικού κενού με φόρους, περικοπή συντάξεων, αλλαγή της εργατικής
νομοθεσίας και μεταρρυθμίσεις. Είναι μια κατάσταση του τύπου μπρος
γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν συμφωνήσει θα βρει απέναντί της την ελληνική
Βουλή και τους πολίτες.
Αν δεν συμφωνήσει θα σταματήσει η χρηματοδότηση
της και το σημαντικότερο δεν θα υπάρξει συζήτηση για το χρέος – κάτι που
θα ολοκληρώσει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η ακατανόητη θεωρία της
παρούσας κυβέρνησης ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο.
Αυτή τη στιγμή κανείς δεν ασχολείται με αυτό το κρίσιμο θέμα, αλλά βγάζουν τα μάτια τους για μια υπόθεση που θα έπρεπε να κινείται κατά βάση στα πλαίσια της δικαστής διερεύνησης,
χωρίς ακραίες προσπάθειες πολιτικής εκμετάλλευσης εκατέρωθεν. Η
πολιτική ομαλότητα ανατινάζεται και οι – ανύπαρκτες άλλωστε - γέφυρες
εθνικής συνεννόησης – κόβονται και οι πολίτες διχάζονται ενώ η χώρα
βρίσκεται σε κίνδυνο.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις το κακό που μας βρίσκει είναι πολύ χειρότερο ακόμη και από αυτό που περιμέναμε.
Πηγή: thetoc.gr
NewsRoom Mykonos Ticker
